Bu makale, Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur romanı üzerinden Türk modernlik tecrübesini nostalji, huzursuzluk ve otantiklik kavramları etrafında ele almaktadır. Roman çoğu zaman erken Cumhuriyet döneminin kültürel ve psikolojik gerilimlerini yansıtan bir edebî metin olarak yorumlanmış olsa da, bu çalışma Tanpınar’ın huzur kavramına yaklaşımını daha geniş bir tasavvufî kavramsal çerçeve içinde yeniden değerlendirmeyi önermektedir. Türkiye Cumhuriyeti’nin modernleşme projesi, geçmiş ile şimdi arasındaki ilişkiyi yeniden kuran keskin bir zamansal kopuş fikri üzerine inşa edilmiştir. Osmanlı geçmişiyle kurulan bu bilinçli mesafe, özellikle İstanbul’un entelektüel çevrelerinde kolektif hafıza ile bireysel kimlik arasında derin gerilimler doğurmuştur. Huzur romanında bu gerilimler nostalji, varoluşsal bir huzursuzluk ve çözüme kavuşmayan bir otantiklik arayışı olarak tezâhür eder. Buna karşılık klasik tasavvuf düşüncesinde huzur, yalnızca psikolojik bir sükûnet hâlini değil, kulun kalbinde Tanrı’nın huzurunda bulunma bilincini ifade eden ruhânî bir durumu anlatır ki bu hâl zikir ve kalbin tasfiyesi yoluyla elde edilmektedir. Bu açıdan bakıldığında, Tanpınar’ın karakterlerinde sürekli hissedilen huzursuzluk, böylesi bir mânevî huzurun yokluğu olarak da okunabilir. Romanın şahısları hakîkî huzura erişmekten ziyade, bir yandan Osmanlı geçmişine duyulan estetik bir nostalji ile öte yandan modernliğin yarattığı kültürel kopuşlar arasında asılı kalmış görünürler. Bu makale, Huzur romanını tasavvuf metafiziğinin kavramsal ufku içinden yeniden okuyarak Tanpınar’ın anlatısının modern yabancılaşmanın daha derin ve ruhânî bir boyutunu görünür kıldığını ileri sürmektedir. Romanda nostalji ve huzursuzluk etrafında şekillenen duygu dünyası yalnızca tarihsel bir krizin ifadesi değil, aynı zamanda geçmiş ile şimdiyi uzlaştırabilecek mânevî bir ufkun yitimiyle bağlantılı metafizik bir yerinden edilme hâlini de yansıtır. Bu çalışmayı yönlendiren temel araştırma sorusu şudur: Tanpınar’ın Huzur romanı modernlik tecrübesini nostalji, huzursuzluk ve otantiklik arasındaki iç içe geçmiş dinamikler üzerinden nasıl temsil eder ve bu dinamikler tasavvufî huzur kavramı aracılığıyla nasıl yeniden anlaşılabilir?